Mümtaz bey hayatı boyunca kendi bildiği doğrulardan şaşmamıştı…
Şerefli,dürüst meslek hayatı süresince,kendisini karısı ve 5 çocuğunun geleceğine adamıştı…Çocuklarının hayırlı ve başarılı insanlar olarak hayata atılmalarını
istemişti…Otoriter bir baba olarak görünse de,bütün sevgisini kalbinde saklamıştı…
Çocukları hayata atıldığında ,acaba hepsi Mümtaz beyin istediği
gibi evlatlar olabalmiş miydi ?…
Bir baba olarak,görevini yapmış olmanın huzurunu yaşıyordu…Büyük oğlu Ahmet,
başarılı bir öğrenci değildi,ama karısıyla beraber ticarete atılmıştı…
Büyük kızı Şule Tıp fakültesinde okurken,mutluluğu seçmiş,İşadamı İrfan’la
evlenmişti…
Ali,hukuk fakültesini bitirmiş,Ankara’da avukatlık yapıyordu…
Murat,Üniversiteyi bitirdikten sonra,Amerika’ya yerleşmişti..
Şenay.müzik öğretmeni olmuş.Anadolu’nun bir köyüne tayin olmuştu…
Acaba Mümtaz bey,çocuklarını hayatındaki gerçeklerin ne kadarını biliyordu..
Belki bir bölümünü,belki de hiç birini…
Mümtaz bey,50 yıl boyunca gözünün önünden ayırmadığı,canı gibi sevdiği
karısını ;50.evlilik yıldönümünde kaybettiğinde,hayatın gerçek yüzüyle
karşı karşıya gelecekti…
Bunca yılın emekleri bir anda nasıl yok olabilirdi…
Amerika’daki oğlu Murat neden aramıyordu…Peki ya diğer çocuklarının durum
neydi…
Anılarıyla baş başa.tek başına kalan Mümtaz bey,Torunu Ceren ziyarete geldiğinde:
“Hayat böyle birşey kızım…
Sen de birgün kendi yuvanı kuracaksın… Senin de çocukların,torunların
olacak…Onları kucağına alacaksın… Sevginin ne demek olduğunu anlayacaksın…
Ama büyüdüklerinde ,kendi hayatlarını kurduklarında sen de bir köşede kalacaksın…. İşte o zaman da acının ne demek olduğunu anlayacaksın !..” demişti.
Mümtaz bey yaşadığı yıkımın hüznünü yaşarken,çocuklarının hayatında yerini
alırken gördükleri,onlara sağladığı mükemmel bir hayat mıydı,yoksa bilmeden
yok ettiği gelecekleri miydi…Ama şu an bir tane doğru vardı…Hangi yaşta
olursa olsun,hayata hergün yeni baştan başlamak..