Kendi içlerinde bir dünya olan mahalleler var, hemen yanıbaşımızda, etrafımızda. O mahalle-dünyalar, içinde yaşadığımız dünyanın tüm zorluğunu, şiddetini, terini, kanını barındırıyor. O mahalle-dünyaların dışına çıkmak zordur, hele bir çıktın mı, tekrar içine girmek daha zordur. Orada çocuklar okullarına giderken, bir taraftan bu dünyanın içinde hayatta kalabilmenin yollarını ararlar. Bir şeye ait olmak zorundalar. Tutundukları, ait olduklari şeyin bir parçası olacaklar. Neye özeniyorlarsa, ona dönüşecekler.
İstanbul. Karadere Lisesi. Bu mahalle-dünyanın bir kesidi. Bu hayat sınavından sadece gencecik çocuklarımız geçmiyor. Bu defa, bu kan lekeli, kırık tahtalı sınıfta, eski sıralarda, ev kadınımızdan, esnaf kocamıza, lise öğrencisinden, öğretmenine, bu dünyayı oluşturan, şekillendiren ve ona tabii olan hepimiz oturuyoruz. Hepimiz aynı sınıftayız. Hepimiz aynı dersi okuyoruz. Sınıfı geçmekten daha önemli bir gayemiz var, hepimizin.